Το βιβλίο του Δημητριάδη «Πεθαίνω σαν χώρα» αποτελεί πηγή έμπνευσης, αλλά το τελικό σχήμα ορίστηκε από τη δήλωση που έκανε ο Oppenheimer λίγα λεπτά μετά την έκρηξη που ακολούθησε την πρώτη δοκιμή της ατομικής βόμβας: « Τώρα είμαστε όλοι καθάρματα».

Η πρόταση θέτει το ζήτημα της ατομικής ευθύνης και της συνυπευθυνότητας ως παραγωγοί-καταναλωτές «κοινών» και τις σχέσεις που επιλέγουμε να χτίσουμε στο πλαίσιο μίας κοινότητας.

Διαχρονικά παρατηρείται μία ανυπέρβλητη απόσταση μεταξύ θεωρητικών μοντέλων και «επίπεδο εφαρμογής». Η σύγχυση, απόρροια φόβου- ο εχθρός είναι ο άλλος –καθιστά αδύνατη την αναζήτηση υλικού στο παρελθόν, που θα χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο στο παρόν και οδηγός για το μέλλον.

Τα τρία έργα σε χαρτί καθώς και το εφήμερο γλυπτό:Το Μεγάλο Φετίχ (οι διαστάσεις καθορίζονται από το χώρο), είναι μία προσπάθεια αποδόμησης αυτής της σύγχυσης, διάχυτης στη τάξη των μικροαστών και των μεσαίων στρωμάτων.

Βασικό υλικό είναι το χαρτί, εφόσον αυτοκαθοριζόμαστε μέσα από χαρτιά, όπως πτυχίο, σύμβαση εργασίας, έγγραφα ιδιοκτησίας κλπ. Το εφήμερο και επίπλαστο της κοινωνικής ταυτότητας.

Το Μεγάλο Φετίχ:

Ο κύβος: το κέντρο διαχείρισης των προγραμμάτων του φόβου

Οι βατήρες: το φετίχ - οι «επιβεβλημένες» επιθυμίες.

Το παρελθόν: Les Fleurs du mal

Στο χαρτί (κάρβουνο και μελάνι σε χαρτί, 2016, 147x195 cm) οι πολύχρωμες πινελιές του Μatisse, έχουν αντικατασταθεί από ένα μοτίβο- αυτό της ανθρώπινης φιγούρας. Η διαχρονική επιθυμία της μικροαστικής μάζας για αλλαγή κοινωνικής τάξης και οι αποτρόπαιες επιλογές που τη συνοδεύουν.

Το παρόν