Περπατώντας στον δρόμο, συνειδητοποιώ πολλές φορές, ότι προκειμένου να πάω από τον ένα προορισμό στον άλλο, το ενδιάμεσο, η διαδρομή, είναι χωρίς εικόνες. Ένας κενός τόπος. Δεν προσέχω πολλά απ’ όσα διαδραματίζονται, ή απλά υπάρχουν γύρω μου, επειδή απλά θέλω να φτάσω κάπου. Το οικείο και το ανοίκειο, κοινός τόπος. Κοινή γλώσσα, η εικαστική γλώσσα. Τη σκάλα, ένα αρχιτεκτονικό στοιχείο, λειτουργικό στη χρήση, ανοίκειο στη σχέση, την χρησιμοποιώ ως υπενθύμιση, παρά ως κατάδειξη. Παρεμβαίνω, αλλάζοντας το χώρο, είτε σκηνογραφικά, είτε εμποδίζοντας την ανάβαση και κατάβαση των διερχομένων με ήπια ή περισσότερο επιθετικά μέσα. Τι πρέπει να συμβεί προκειμένου να σηκώσω το βλέμμα και να δω;
Walking down the street, I realize many times that to
get from one destination
to another, in-between, the route, is without images. An empty
space. I don’t pay attention to much of
what is happening, or simply exist
around me, because I just want to get somewhere. The
familiar and unfamiliar, commonplace. The Common language, the artistic
language. A staircase, an architectural element, of purposeful use,
unfamiliar in connection, is used as a reminder,
rather than an acknowledgment. Stepping in, changing the space, either in
stage design, or by preventing the ascending and descending of bystanders with a mild or more aggressive
means. What must happen in order to make me look up and see?
